W poprzednim wpisie omówiłem podstawowe zagadnienia i funkcje Lightrooma, teraz wypadało by opisać poszczególne moduły, dzięki czemu poznamy prawdziwe możliwości tego kombajna do zarządzania i obróbki naszych zdjęć. Wszystkie nasze prace nad zdjęciami będą toczyć się wokół modułów (Library, Develop, Slideshow,Pront, Web) to dzięki nim mamy dostęp do bardziej zaawansowanych narzędzi, o których opowiem za chwilę…

Library (Bibloteka)

Moduł Library- służy do zarządzania zbiorami naszych zdjęć, w którym mamy możliwość fizycznego zaimportowania naszych fotografii do katalogu programu bądź jedynie odniesienia się do lokalizacji na dysku. Moduł ten udostępnia szeroki wachlarz narzędzi , dzięki którym mamy możliwość w łatwy sposób uporządkowania naszych fotografii dodając im oceny, oflagowanie, dzieląc je na kolekcje oraz przypisując słowa kluczowe, które pomogą nam później w ich wyszukiwaniu. Ciekawą funkcją jest odnajdowanie zdjęć dzięki informacjom zawartym w ich metadanych Exif i IPTC, a także możliwość wprowadzenia własnych informacji.

Zawartość paneli wraz z wybranym modułem się zmienia. Lecz mamy możliwość dostosowania wyświetlanych zakładek wedle własnych potrzeb wystarczy, iż przeniesiemy kursor poniżej zakładek ,a następnie prawym przyciskiem myszy wywołamy listę, w której będziemy mieli szereg opcji do wyboru min..

W pierwszej kolejności mamy do wyboru zakładki, które mają się wyświetlać w panelu po lewej stronie, następnie Show All/Hide All odpowiada za włączenie i wyłączenie wszystkich zakładek jednocześnie. Funkcja Solo Mode pozwala na rozwinięcie tylko pojedynczej zakładki, mamy również możliwość rozwinięcia wszystkich zakładek jednocześnie wybierając opcje Expand All. Ostatnia pozycja w rozwijanej liście odpowiada za wygląd dolnego panelu, do wyboru mamy kwadrat lub wzorek.

Navigator

Przejmy teraz do konkretów, na pierwszy odstrzał pójdzie zakładka Navigator, jest ona odpowiedzialna za wyświetlanie podglądu zaznaczonego zdjęcia w FilmStrip’e. Klikając na jego zawartość powodujemy przejście automatycznie do trybu Lopue Viev.

Navigator posiada również kilka opcji wyświetlania naszego zdjęcia w głównym oknie programu. Pierwszą z nich jest opcja Fit, która powoduje zmniejszenie zdjęcia do ram głównego podglądu, następnie Fill, która powoduje wypełnienie okna podglądu naszym zdjęciem. 1:1 jak sama skala wskazuje, powoduje przybliżenie zdjęcia do oryginalnych rozmiarów, pozostała nam jeszcze lista, w której znajdziemy dostępne przybliżenia w skali (1:4, 1:3, 1:2, 2:1, 3:1, 4:1, 8:1, 11:1).

Skoro jesteśmy przy trybach wyświetlania naszych fotografii znajdujących się w FilmStrip’e , chciałbym jeszcze na koniec omówić panel z narzędziami i jego zawartość w module Library.

Na samym początku panelu, ukazują się cztery tryby wyświetlania, na których teraz chciałbym skupić uwagę.

Grip View (G) – siatka w, której wyświetlają się wszystkie znajdujące się w FilmStrip’e zdjęcia.

Loupe View (E) – jak sama nazwa wskazuje w tym trybie mamy możliwość korzystania z narzędzia lupa.

Campare View (C) – ten tryb powoduje podzielenie, okna podglądu na dwa mniejsze ekrany i wyświetlenie dwóch zdjęć, które chcemy porównać.

Sourvey View (N) – pozwala zestawić więcej niż dwa zdjęcia, przytrzymując klawisz CTRL możemy wybrać dowolną ilość zdjęć które ukarzą się w głównym oknie programu.

Catalog

W zakładce Catalog znajdziemy trzy elementy:
All Photography (Wszystkie fotografie) – jak samam nazwa wskazuje, jest to zbiór wszystkich zdjęć zaimportowanych do Lightrooma w bieżącej sesji.

Quick Collection (Szybka kolekcja) – to miedzy innymi tymczasowa kolekcja, umożliwiająca dodawanie wybranych przez nas zdjęć, po przez zaznaczenie odpowiedniej ikonki przy zdjęciu.

Previous Import (Poprzedni import) – wyświetla zdjęcia zaimportowane ostatnio.

Folders

W skrócie można powiedzieć że jest to zakładka w której mieszczą się zaimportowane, lub dodane przez nas foldery. Foldery i pliki zaimportowane do Lightroom’a odpowiadają tym folderom i plikom które znajdują się na naszym dysku twardym lub na innym nośniku.Ułatwia nam to nawigowanie po miedzy zdjęciami, wówczas wybierając odpowiednio katalog możemy wyświetlać zawarte w nim zdjęcia. Do zakładki Folders możemy nie tylko importować pojedyncze pliki i foldery , ale też całe partycje z zawartymi w nich Folderami, Pod folderami i jednocześnie plikami. Można to zobaczyć na niżej załączonym screenie, gdzie ukazuje się lista w formie drzewa…

W listwie tytułowej (Folders) mieszczą się dwie ikonki (- ; +) które odpowiadają usuwaniem i dodawaniem nowych folderów/pod folderów. W rozwijanej liście (+) znajdziemy również możliwość zmiany wyświetlanej treści w folderach na: Nazwę folderu, Ścieżkę folderu oraz jednocześnie Nazwę i Ścieżkę folderu.

Collections

W zakładce Collections (Kolekcje) mamy możliwość tworzenie nieograniczonej ilości kolekcji zdjęć przechowując je przez pewien czas. Wówczas kiedy w Quick Collection mieliśmy możliwość dodawania tylko zdjęć, bez możliwości tworzenia katalogów. Jednak w tym przypadku jest inaczej, by stworzyć nowy katalog wystarczy, że naciśniemy na przycisk (+) a z listy wybierzemy interesującą nas opcje z pośród:

Create Collection (Stworz kolekcje) – tworzenie nowej kolekcji /katalogu

Create Smart Collection (Stworz inteligentną kolekcje) – tworzenie inteligentnej kolekcji, do której możemy przypisać pewne cechy (np. Nazwy, Tagi, Data ostatniej edycji, Markę aparat itp.) dzięki którym zostaną bezpośrednio dodane fotografie spełniające te wymagania.

Create Collection Set – (Stwórz zbiór kolekcji) – dzięki tej opcji mamy możliwość stworzenia zbioru kolekcji w której będą znajdować się inne kolekcję. Działa to na zasadzie folderów i pod folderów.

By dodać jakieś zdjęcie do kolekcji wystarczy na nie kliknąć, a następnie przeciągnąć je do interesującego nas katalogu.

Histogram

Zakładka Histogram zaczyna prawą stronę panelu w Lightroom’ie , jest to graficzna reprezentacja kolorów naszych zdjęć. Oprócz wyświetlania graficznie kolorów , histogram również mam możliwość wyświetlania podstawowych informacji (ISO, ogniskowa, przesłona, czas naświetlania ) dotyczących aparatu którym wykonano daną fotografię.

Quick Develop

Qiuck Develop- ta zakładka posiada podstawowe , narzędzia do zmiany parametrów wyświetlanego zdjęcia (np. Ekspozycja, Przejrzystość,) znajdującego się bezpośrednio w module Develop. Skorygować również możemy Balans Bieli , lub wybrać gotowe Presety. Jednak nie będę wgłębiał się bardziej w możliwości zakładki Quick Develop, ponieważ w następnym artykule poświeceń więcej uwagi całemu modułowi Develop oraz możliwościami jakimi oferuje.

Keywodring

Keywording – służy do przypisywania słów kluczowych naszym zdjęciom, zakładka ta posiada trzy grupy Keyword Tags, Keyword Suggestions i Keyword Set.

Kayword Tags – posiada dwa pola, w którym możemy dodać nowe słowa kluczowe. W większym polu tekstowym wyświetlane są słowa kluczowe, które zostały przypisane do bieżącej selekcji zdjęć w widoku Grid a także Film Strpi’e. Natomiast w drugim polu mamy możliwość wpisania i dodania nowych słów kluczowych, które zostaną dodane (poprzez wciśniecie klawiszu ENTER) do wszystkich fotografii w bieżącej selekcji.

Keyword Suggestions – jest to grupa, która zawiera dziewięcio pozycyjną listę najczęściej używanych słów kluczowych w danej grupie zdjęć.

Keyword Set- jest to również lista, aczkolwiek zawierająca gotowe, predefiniowane zestawy słów kluczowych. Oczywiście mamy możliwość stworzenie własnych zestawów słów kluczowych, do tego celu wybieramy z rozwijanej listy Edit Set…

Keywod List

Keyword List- ma podobne działanie do zakładek Folders jak i Collections zwiera listę wszystkich dostępnych słów kluczowych, które dodaliśmy w Keywording. Z tego miejsca możemy również przypisać słowa kluczowe z listy do danego zdjęcia, a także mamy możliwość dodawania nowych tagów, oraz ich usuwania.

Metadata

Metadata – jest ostatnia zakładka dostępna w prawych panelach biblioteki. Jej działanie jest proste, za jej pomocą możemy przeglądać i edytować metadane znajdujące się w każdej fotografii. Niemniej jednak meta dane takie jak EXIF przeznaczone są tylko do odczytu i pełnią funkcję informacyjną. Dzięki nim możemy sprawdzić jakim sprzętem i przy jakich ustawieniach wykonano dane zdjęcia.
Natomiast blok metadanych IPTC pozwala nam , zarówno opisać kto i gdzie wykonał zdjęcie, dodać własny opis, dodać tytuł czy też zmienić datę w której zdjęcie zostało wykonane.

Na belce tytułowej znajduje się również rozwijana lista , dzięki której możemy wybrać interesującą nas grupę meta danych, wyświetlanych w panelu niżej. Opcjonalnie ustawione jest Default co powoduje wyświetlenie najważniejszych przydatnych pól.

Myślę ze wszystkie informacje zawarte w niniejszym artykule, całkowicie wystarczą by powoli zaznajomić się z tym programem, starałem się pisać intuicyjnie i nie zanudzać Was zbędnym tekstem. Tymczasem zapraszam na kolejną część poświęconą modułowi Develop.

Adobe Photoshop Lightroom to cyfrowy odpowiednik ciemni fotograficznej, jest programem, który oferuje swoim użytkownikom połączenie najlepszych cech Adobe Bridge i Camera Raw w jednej aplikacji. Lightroom oferuje nam szybki import ogromnych zbiorów fotografii, o różnych rozszerzeniach w tym 150 formatów RAW (Poniżej przedstawiam listę najbardziej popularnych formatów), a w późniejszym czasie wywoływania plików RAW, dających najwyższą jakość w porównaniu do pozostałych plików graficznych i większe możliwości bez-stratnej manipulacji obrazem.

Hasselblad  .3fr
Sony .arw .srf .sr2
Casio .bay
Canon .crw .cr2
Phase_One .cap .tif .iiq .eip
Kodak .dcs .dcr .drf .k25 .kdc .tif
Adobe dng
Epson .erf
Imacon .fff
Mamiya .mef
Leaf .mos
Minolta .mrw
Nikon .nef .nrw
Olympus .orf
Pentax .ptx .pef .dng
Logitech .pxn
Red .r3d
Fuji .raf
Panasonic .raw .rw2
Leica .raw .dng
Rawzor .rwz
Sigma .x3f

Oprócz wyżej wymienionych cech Lightroom oferuje nam również łatwy sposób katalogowania i sortowania fotografii , korzystając z narzędzi które pomogą nam w ocenianiu, znakowaniu jak i również opisywaniu zdjęć za pomocą słów kluczowych.
Adobe skupiło się również na rożnych rozwiązaniach dotyczących form publikacji, dając użytkownikowi możliwość dostosowania materiału na potrzeby Internetu, druku czy też prezentacji.

Jedną z najbardziej cenionych sobie cech przez użytkowników Lightroom’a jest zapisywanie bazy danych materiałów zdjęciowych w jednym lub wielu wyznaczonych przez nas miejsc. W porównaniu do Bridge, Lightroom ma dostęp do informacji materiałów zawartych na dyskach oraz innego rodzajów nośnika (Pen Drive, płyty CD/DVD) , co przez to rozumieć?.

Lightroom ma możliwość tworzenia baz danych o ich zawartości w odniesieniu do lokalizacji pliku. W tym przypadku nie jesteśmy zmuszeniu do kopiowania całych zbiorów, materiałów zdjęciowych , lecz wystarczy zaimportować je do biblioteki. Niemniej jednak ważne do zauważenia jest to, że Adobe Bridge posiada 2 sposoby na tworzenie buforów z zawartymi informacjami plików. Metoda rozproszona gdzie bufor zapisywany jest w miejscu z którego pochodzi zaimportowany plik. A także metoda centralna , czyli wszystkie informacje dotyczące plików są zawarte w jednym miejscu (lokalizacji na naszym dysku twardym) oczywiście wyznaczonej przez nas wcześniej.

To by było na tyle jeśli chodzi o podstawowe informacje dotyczące Lightroom’a.

Wersję 30 dniową możecie pobrać ze strony adobe.com

System operacyjny: Windows: XP, Vista , 7
Procesor: Pentium IV
Pamięć: 1 GB
Wolne miejsce: 1 GB
Rozdzielczość ekranu: 1024x768

Omówienie interfejscu

Adobe Lightroom jest bardzo funkcjonalnym narzędziem do obróbki zdjęć, jego stabilność jak i elastyczność interfejsu ułatwia pracę nad zdjęciami. Na początek zajmiemy się omówieniem interfejsu, jest on dosyć prosty a zarazem funkcjonalny, więc nie powinien przy tworzyć jakichkolwiek problemów. Jak już wspomniałem wcześniej interfejs jest bardzo elastyczny , dzięki czemu mamy możliwość dowolnego ustawienie paneli przez ukrywanie, przeciąganie ich wedle własnych potrzeb. Modyfikowanie interfejsu możemy przeprowadzić za pomocą myszy , lub korzystając ze skrótów klawiaturowych.

Adobe Lightroom posiada bardzo przydatną funkcję podczas przeglądania zdjęć, mianowicie chodzi mi o zgaszenie świateł, jest funkcją , która pozwala przyciemnić elementy interfejsu, dzięki czemu uzyskamy kontrast pomiędzy oglądanym zdjęciem a interfejsem. Jest również możliwość całkowitego przyciemnienia jednolitym kolorem wybranym w ustawieniach.

By dokonać jakichkolwiek zmian w ustawieniach tej funkcji przechodzimy do okna dialogowego (Edit> Preferences> Interface) i zarazem sekcja Lights Out.
Parametr Dim Level odpowiada poziomowi przyciemnienia interfejsu, za to Screen Color jak sama nazwa wskazuje wybieramy kolor tła.

By wywołać funkcję zgaszenia świateł należy wcisnąć klawisz [L], by przyciemnić interfejs całkowicie klikamy dwa razy na klawisz [L]

Pamiętajmy o tym by przyciemnienie dostosować do danego zdjęcia, co mam na myśli??. Jeżeli dana fotografia posiada dużo odcieni czerni, przyciemnienie powinno być koloru białego, by otrzymać kontrast pomiędzy zdjęciem a tłem naszego programu.

Skoro jesteśmy jeszcze przy modyfikacji interfejsu podczas przeglądania zdjęć, Lightroom ma możliwość zmiany odcienia (tylko w skali szarości) tła znajdującego się pod wyświetlanym zdjęciem, tak samo jak w przypadku świateł, kolor tła można zmienić w ustawieniach interfejsu w sekcji Background, jest również możliwość wypełnienia tła wzorkiem.

Teoretycznie to już wszystko na temat interfejsu, w następnych artykułach przybliżę bardziej poszczególne moduły, panele oraz ich funkcje.

1. Przyjrzyj się zdjęć dokładnie, zwracając uwagę na szczegóły.
2. Odnajdź i odszyfruj wskazówki na zdjęciu,
3. Wyobraź sobie daną sytuację, czynniki wpływające na zdjęcie,
4. Poczytaj informacje na temat danego miejsca, historii wydarzenia aby upewnić się że założenia są słuszne.

A teraz po raz na parę sposobów, aby ułatwić odpowiednie odczytanie znaczenia i kontekstu zdjęcia.

Krok 1: Identyfikacja

Przyjrzyj się zdjęciu, wyszukaj wskazówek które pomogą zidentyfikować okres w jakim zostało zdjęcie zrobione. Więc usiądź spokojnie, chwyć zdjęcie w dłonie bądź skup swój wzrok na ekranie monitora i zacznij ćwiczenie:

• Patrz w ciszy na zdjęcie przez minutę (zobaczysz jak długa może być minuta!),
• Zakryj zdjęcie i zapisz na kartce wszystko co pamiętasz ze zdjęcia,
• Spójrz na zdjęcie jeszcze raz, tym razem postaraj się dostrzec wszystko to czego nie dostrzegłeś do tej pory. Zweryfikuj i popraw błędy na liście oraz dodaj to co pominąłeś,
• Zapisz skojarzenia jakie masz ze zdjęciem, pomyśl nad tytułami jakie przychodzą Ci do głowy, jaki opis dał byś danemu zdjęciu.

Krok 2: Interpretacja

Słowami opisz to co widzisz, szukaj dowodów na swoje słowa, weź pod uwagę następujące rzeczy:

• Co się dzieje na zdjęciu?
• Opisz kolory, linie, kształty, tekstury I przestrzenie widoczne na zdjęciu.
• Kim są ludzie na zdjęciu? Co i dlaczego robią? Jak są ubrani?
• Czy są świadomi tego że ktoś im robi zdjęcie? Czy wpływa to na historię przedstawioną na zdjęciu?
• Gdzie zostało zrobione zdjęcie? Czy są widoczne jakieś zabudowania, krajobrazy?
• Czy dostrzegasz jakieś przedmioty na zdjęciu? Jaką mogą pełnić funkcję? Jak działają?
• Kiedy zostało zrobione zdjęcie? W którym roku? W jakiej porze roku? W jakiej porze dnia?

Krok 3: Wyobraźnia

Wyobraź sobie kontekst zdjęcia – poza jego ramami znaczeniowymi i czasowymi:

• Wyobraź sobie co zdarzyło się chwilę przed zrobieniem tego zdjęcia.
• Co mogłoby wydarzyć się później?
• Co może otaczać scenę na zdjęciu, czemu akurat ten fragment całości zaintrygował fotografa do zrobienia zdjęcia?
• Dlaczego zdjęcie zostało zrobione? W jakim stopniu, jeżeli w ogóle, oddziałuje na ludzi, miejsce bądź wydarzenia na zdjęciu?
• Znajdź łącznik pomiędzy znaczeniem ze zdjęcia a historycznymi wydarzeniami które miały miejsce w czasie gdy zdjęcie zostało wykonane.
• Co mogli myśleć sobie fotografowani ludzie?
• Jakie uczucia mogły im towarzyszyć?

Krok 4: Dochodzenie

Zweryfikuj zdjęcie, poszukaj informacji na temat epoki, miejsca, fotografa:

• Co chciałbyś wiedzieć, czego nie możesz „odczytać” ze zdjęcia?
• Gdzie możesz znaleźć więcej informacji żeby odpowiedź na pytania które nasuwają się w trakcie analizy zdjęcia?
• Jak znaleźć informacje które potwierdzą bądź zaprzeczą stawianym założeniom na temat zdjęcia?

Przechodząc przez te 4 kroki jesteśmy gotowi aby podjąć próbę analizy zdjęcia. Pomocne będzie tutaj zaczerpnięcie co nie co teorii obrazu, jego odbioru i postrzegania. Bardzo znaną postacią w tej dziedzinie jest Roland Barthez autora wydanej w 1980 roku we Francji książki Camera Lucida. W swojej książce Barthes analizuje wpływy fotografii na jej odbiorcę. “Odczytanie” zdjęcie to sprawa bardzo personalna i nieunikniona jednocześnie. Wpływ na to ma wiele czynników kształtujących osobę; wychowanie, kultura, zainteresowania, preferencje jak i rzeczy które lubimy a których nie; również nastrój ma na to wpływ. Barthes w swojej książce pokazuje różnice pomiędzy tworem który nazywa stadium i punktom. Lecz te kwestie poruszę w kolejnej części artykułu.

Podsumowując:

Z jednej strony:

• "Zdjęcie warte jest więcej niż 1000 słów."
• Zdjęcia mogą pomóc zrozumieć historie normalnych ludzi którzy nie pozostawią po sobie innych dowodów istnienia.

Z drugiej strony:

• Zdjęcia mogą być retuszowane
• Zdjęcia ukazują krótki moment, ułamek sekundy I nie wiemy co mogło stać się tuż przed I tuż po jego zrobieniu..
• Zdjęcia mogą być łatwo źle zinterpretowane jeśli nie są odpowiednio udokumentowane, skomentowane przez autora.

Jak uzyskać efekt Tilt-Shift?

Jednym ze sposobów na efekt Tilt-Shift jest specjalny obiektyw, który wykorzystuje bardzo małą głębię ostrości (podobną zaobserwować można na zdjęciach makro), ich cena jednak sięga ładnych kilku tysięcy złotych, dlatego nie każdy fotograf może pozwolić sobie na wydatek tej wysokości.
W takim momencie na pomoc przychodzi nam obróbka cyfrowa wykonanego zdjęcia tradycyjnym obiektywem.
Przy edycji cyfrowej wykorzystać możemy dwa proste i szybkie metody. Pierwszą z nich jest edycja fotografii przy pomocy programu Adobe Photoshop, a drugą: skorzystanie z gotowego rozwiązania jakie daje nam serwis Tiltshiftmaker.com.

Adobe Photoshop

Do zaprezentowania etapów tworzenia efektu Tilt-Shift posłuży nam zdjęcia z serwisu Flickr.com autorstwa Clemensa v. Vogelsanga udostepnione na licencji Creative Common.

Krok 1.
Po uruchomieniu programu i otworzeniu w nim zdjęcia wybieramy tryb Szybkiej Maski (Quick Mask).

Krok 2.
Przy włączonej Szybkiej masce wybieramy gradient lustrzany i zaznaczamy go na zdjęciu w ten sposób aby początek naszego zaznaczenia stanowił centrum najostrzejszego obszaru zdjęcia, a kraniec wskazywał obszar, który będzie już maksymalnie rozmyty.
Gdy poprawnie zaznaczymy obszar pojawi się na zdjęciu czerwona maska obrazująca strefę ostrego obrazu, wszystko poza tym miejscem będzie rozmyte.

Krok 3.
Po poprawnym zastosowaniu Szybkiej Maski wracamy do edycji w trybie standardowym.

Zauważymy, że zaznaczenie obejmuje obszar, który za chwilę będzie najbardziej rozmyty. Do tego stosujemy Filtr (Filtr) - Rozmycie (Blur) - Rozmycie soczewkowe (Lens Blur). Na podglądzie możemy dostosować pojedyncze opcje rozmycia soczewkowego do naszych upodobań, nie ma tutaj sztywnych zasad co do wyboru odpowiednich wartości. Każdy powinien dostosować rozmycie do jakości i charakteru zdjęcia.

Krok 4.
To już będzie ostatni krok na drodze uzyskania efektu tilt-shift metodą cyfrowej obróbki.
Możemy teraz pobawić się nieco kolorami, zwiększyć lub zmniejszyć kontrast lub nasycenie kolorami, korzystając z możliwości jakie dają nam zakładki w Obrazek (Image) - Dostosuj (Adjustments)
I to właściwie koniec edycji, która zmierzała do uzyskania przewodniego efektu

Efekt końcowy wygląda następująco:

Galerie Tilt-Shift

W sieci można znaleźć bardzo dużo zdjęć z efektem tilt-shift uzyskanym poprzez stosowanie odpowiednich obiektywów lub obróbkę cyfrową. Oto niektóre z nich:
http://www.joemonster.org/art/9950/Miniaturki_Tilt-shift_rozwiazanie_konkursu
http://flickr.com/groups/tiltshiftmaker/pool/
http://www.hemmy.net/2008/03/06/tilt-shift-lens-photography/

Wpis zainspirowanym artykułami na Fotoblogia.pl.

Więc w zależności od tego jaki efekt chcemy uzyskać, co chcemy sfotografować stosujemy rożne narzędzia i techniki. Przedstawię parę przykładów, aby łatwiej było zrozumieć jak każde zdjęcie zostało zrobione. Postaram się przybliżyć w najbardziej przystępny sposób jak uzyskać zamierzone efekty. Nie powinniśmy traktować nocy jako wroga, w każdej sytuacji powinniśmy szukać możliwości do zrobienia zdjęć.

Mocny chwyt czyli zdjęcia z ręki

W przypadku gdy nie mamy ze sobą statywu, widzimy niesamowitą scenę, nie jest powiedziane że nie możemy zrobić zdjęcia. Większość nowych aparatów, ma możliwość zmiany ISO, tzw. Czułości. Im większa jego wartość (zazwyczaj 100-1600), tym łatwiej zrobić zdjęcie w nocy bądź w słabych warunkach oświetleniowych. Niestety wraz ze zwiększaniem czułości zwiększa się ilość szumów na zdjęciu. Jeśli zdjęcia robimy aparatem kompaktowym posiadającym stabilizacje warto ją włączyć. W przypadku lustrzanek (poza wybranymi modelami), będziemy musieli zaopatrzyć się w obiektyw ze stabilizacją obrazu. Staramy się zastosować jak najmniejszą wartość przysłony, zmniejsza to głębie ostrości, natomiast pozwala wprowadzić więcej światła poprzez obiektyw na matrycę. Liczba ta oznaczana jest za pomocą litery f i jest odwrotnie proporcjonalna do wielkości otworu względnego obiektywu, co oznacza, że większa liczba przysłony oznacza mniejszą ilość przepuszczanego światła. Więc przystępując do zrobienia zdjęcia zwracamy uwagę na:

• czułość im więcej tym lepiej
• przesłona im mniejsza tym lepsza
• stabilizację obrazu

F/3.5
t:25s
ISO:400
ogniskowa:18mm

F/3.5
t:25s
ISO:100
ogniskowa:18mm

F/2
t:1/30s
ISO:1600
ogniskowa:58mm

Wszystkie trzy zdjęcia zostały zrobione z ręki, każde pokazuje rózne metody fotografowania w nocy z ręki. Prosty sposób na polepszenie zdjęć to zajęcie odpowiedniej pozycji w momencie robienia zdjęcia, lekko ugięte nogi, usztywniamy nadgarstek mocno trzymając aparat. Tuż przed zrobieniem zdjęcia bierzemy wdech i szybko robimy zdjęcie. Ważne jest również ustawienie ostrości, w słabych warunkach świetlnych jest to znacznie trudniejsze niż w świetle dziennym. Jeżeli aparat automatycznie nie może ustawić ostrości warto skorzystać z jej manulanego ustawienia, o ile istnieje taka możliwość.

Jak widać na 2 pierwszych zdjęciach metoda jest trochę inna. Bardziej chodzi o abstrakcję niż o uchwycenie momentu, jest to fajne gdy mamy wiele źródeł światła w ruchu. Dużo mniejsza czułość i dużo dłuższy czas naświetlania tworzą magiczny efekt.

Statyw

Najszybszy i najwygodniejszy sposób na zrobienie zdjęć nocnych bez poruszenia i tak jak wyglądać powinny. Lecz jak zawsze jest parę rzeczy na które musimy zwrócić uwagę. Jak już wcześniej wspominałem warto używać samowyzwalacza, wężyka spustowego bądź pilota. Warto przed wyjściem na zdjęcia sprawdzić jaką będziemy mieć pogodę, czy nie zapowiadane są opady czy silne wiatry. Zawsze przyda się mieć parasolkę w razie opadów i coś do obciążenia statywu w razie silnych podmuchów.

ISO:500
f/2.8
t:1/2s
ogniskowa: 24mm

W przypadku tego zdjęcia nie miałem do dyspozycji statywu, ale jako podpórka posłużył mi karton od sokowirówki . Jak widać zdjęcie wydaje się lekko rozmyte a to wszystko przez małą przesłonę. Ostrość ustawiona na nieskończoność. Pstryk

ISO:100
f/3.5
t:51s
ogniskowa:18mm

To zdjęcie zrobione zostało o świcie w lecie około godziny 4-5 rano. Aparat ustawiony na statywie,
z wężykiem spustowym dzięki czemu możliwe było naświetlanie zdjęcia przez tak długi czas. W tym przypadku również ostrość ustawiona na nieskończoność. Fotografując w ten sposób możemy uchwycić coś czego nie dostrzeżemy gołym okiem, niesamowite kolory i ruch chmur. Poniżej jeszcze parę bardziej ekstremalnych przykładów zastosowania tej techniki.

Tą samą metodę możemy wykorzystać nie tylko fotografując niebo, nadaje się także do miejskich krajobrazów, fontanny, karuzele, poruszający się ludzie, światła miasta.

ISO:100
f/25
t:2.5s
ogniskowa:25mm

Nocne HDR-y

Tak samo jak i w dzień w nocy również możemy wykonać zdjęcia o rozszerzonej dynamice tonalnej. Zasady są identyczne jak w przypadku HDR-ów wykonywanych w dzień. Ustawiamy ostrość na jeden punkt, najlepiej zmienić na M - manualną ostrość i nie ruszać jej. Jedyną różnicą w porównaniu do zdjęć HDR wykonywanych w dzień jest czas naświetlania; jest on znacznie dłuższy niż w przypadku zdjęć w świetle dziennym. Wykonując zdjęcie o dużej rozpiętości tonalnej zmieniamy jedynie czas naświetlania nie przesłonę aby zachować wszędzie taką samą ostrość. Nie będę się bardzo rozpisywał bo już mamy na ten temat tutorial, zachęcam do zapoznania się z nim.

Galeria nocnych HDR-ów: http://www.abduzeedo.com/outstanding-hdr-night-picures

Pisane światłem

Geneza słowa fotografia sięga czasów starożytnych wywodzi się z języka greckiego i oznacza rysowanie za pomocą światła (gr. φως, phōs, D. phōtós - światło; gráphō - piszę, graphein – rysować, pisać – rysowanie za pomocą światła)1. Bardzo popularne w ostatnich latach stało się stosowanie wielu punktów świetlnych do stworzenia niesamowitych zdjęć. Tym razem będzie nam potrzebny:

• statyw
• wężyk spustowy
• parę latarek, bądź innych źródeł światła (może być nawet telefon komórkowy)

Stawiamy aparat na statywie, ustawiamy ostrość zanim jeszcze zrobimy zdjęć, najlepiej zablokować ją na jednym punkcie. Przysłonę mniej więcej 11-13, zależy jak długo chcemy naświetlać. Taka przysłona wystarcza na naświetlanie zdjęcia od 1.5 minuty do 5 minut w zależności od ilości światła. Więc wyzwalamy migawkę i zaczynamy zabawę. Światłem możemy tworzyć najróżniejsze kształty napisy, szlaczki. Uruchamiając do tego lampę błyskową efekty mogą być zaskakujące.

Ostatnie 3 zdjęcia naświetlane były przez 30 sekund przy przysłonie F/11. Na pierwszym zdjęciu widzimy zastosowanie wbudowanej lampy błyskowej w aparat. Ponieważ nie zdążyłem odbiec za daleko zamrożony został mój wizerunek na pierwszym planie. Później dwoma latarkami zostały wykonane różne okręgi, obroty itp. Warto zapamiętać aby nie świecić latarkami bezpośrednio w obiektyw bo prześwietli to zdjęcie i zamiast szlaczków dostaniemy plamę światła.
Drugie zdjęcie zostało wykonane tą samą metodą co pierwsze jednak bez wykorzystania lampy. Zostały wykorzystane dwie latarki, niebieska diodowa i zwykła biała. Ponieważ przesłona ustawiona była powyżej wartości 8 , światło z latarni ma kształt gwiazdki.

Trzecie zdjęcie to bardzo spontaniczne zdjęcie z użyciem latarki diodowej i flesha drugiego aparatu. Podczas gdy jedna osoba wykonuje ruchy aby stworzyć kształty, druga przemieszcza się po planie i błyska na siebie wbudowanym fleshem co sprawia że zostaje „zamrożona” w różnych miejscach na zdjęciu.

Galeria:
http://www.diyphotography.net/painting_with_light
http://abduzeedo.com/learning-light-painting

Co to jest HDR?

W fotografii cyfrowej jest to technika, która pozwala na zwiekszenie głębi zdjęcia, a przy okazji uwidacznia na nim wiele szczegółów.
Technika ta polega na połączeniu ze sobą identycznych zdjęć o różnym poziomie ekspozycji (tonacja prześwietlona, niedoświetlona oraz naświetlona z różnica około 2EV). Podczas łączenia zdjęć, obraz HDR podlega mapowaniu luminancji.

Kilka słów o formacie RAW:

Format RAW jest odpowiednikiem negatywu zdjęcia. Format ten pozwala na zachowanie najwyższej jakości obrazu, jaki jest w stanie zaoferować nam aparat (tyczy się to głębi kolorów oraz braku kompresji stratnej). Zawiera bowiem surowe dane z matrycy światłoczułej aparatu. Obródka pliku RAW daje nam o wiele większe możliwości niż standardowego plik JPG.
Dla utrudnienia, praktycznie każdy producent aparatów wypuścił swój własny, inny od pozostałych format plików typu RAW:
Canon RAW: *.CRW, *.CR2
Adobe Digital Negative: *.DNG
Kodak RAW: *.DCR, *.DCS
Leica-RAW: *.RAW, .DNG
Minolta RAW: *.MRW, *.MDC
Nikon RAW: *.NEF
Olympus RAW: *.ORF
Pentax RAW: *.PEF
Sigma RAW: *.X3F
Fuji RAW: *.RAF
Hasselblad RAW (3F RAW): *.3FR
Sony RAW: *.SRF, *.SR2, *.ARW (Alpha A100)
Epson RAW: *.ERF
Panasonic RAW: *.RAW
Sinar CaptureShop RAW dla Macintosh: *.CS1, *.CS4, *.CS16
Phase One RAW: *.Tif

Robimy zdjęcia

Najlepszą i niezastąpioną metodą na zastosowanie HDR w praktyce jest zrobienie 3 identycznych zdjęć w formacie RAW (taki format zapisu istnieje na pewno już w najprostszych lustrzankach cyfrowych). Dla wygody polecam użycie statywu.
Na początek dobrze jest zrobić zdjęcie testowe przy najbardziej pasujących nam parametrach aparatu. Dopiero jak już widzimy, że efekt testu nam odpowiada, wybieramy format RAW.
Canon 400D (oraz inne lustrzanki tej firmy) posiada opcję bracketing (sekwencja naświetlania) – wybierając dzięki niej różnicę w tonacji obrazu, bez problemu możemy zrobić 3 zdjęcia pod rząd bez potrzeby odrywania się od aparatu i zmiany ekspozycji przy każdym zdjęciu.
Jeżeli takiej opcji aparat nie posiada musimy do zrobić poklei, tzn. najpierw robimy zdjęcie w tonacji 0EV, następnie 1EV (lub 2EV), a na końcu -1EV (lub -2EV).
0EV – obraz naświetlony
1EV (lub 2EV) – obraz prześwietlony
-1EV (lub -2EV) – obraz niedoświetlony

Mój efekt:

Obródka uzyskanych plików RAW

Osobiście używam dwóch programów do tworzenia obrazów HDR.
Jest to Photomatix Pro 3.0.3 oraz Photoshop CS2.

Photomatix Pro 3.0.3

Za pomocą tego programu niemalże z automatu utworzony zostanie HDR. Naszą rolą będzie jedynie dobór poziomu kolorów, kontrastu i innych parametrów, które sprawią, że zdjęcie wyglądało tak jak chcemy.
Pierwszym krokiem w Photomatixie jest import zdjęć za pomocą polecenia Generate HDR image

Wgrywamy nasze 3, wcześniej uzyskane zdjęcia, program zacznie je automatycznie obrabiać i łączyć.

Po chwili ujawni nam się domyślnie utworzony obraz.
Teraz za pomocą polecenia Tone Mapping musimy ustawić ustawienia tak, aby zdjęcie wyglądało tak jak nam się podoba.

Kiedy wszystkie potrzebne ustawienia zostały zmodyfikowane, klikamy na Process, a utworzone zdjęcie zapisujemy za pomocą File –-> Save As

Mój efekt końcowy uzyskany za pomocą Photomatixa wygląda następująco:

Adobe Photoshop CS2

W przypadku Photoshopa pojawił się u mnie problem pt. nieprawidłowy format pliku. Jako, że formatów RAW jest cała masa to Photoshop jeszcze ze wszystkimi sobie nie radzi.
Ale na szczęście jest na to sposób. Adobe opracował własny format RAW (dng), który można uzyskać z praktycznie każdego innego za pomocą DNG Convertera.
Można go pobrać z tej strony:
http://www.adobe.com/products/dng/

Kiedy otrzymamy już nowe pliki wcześniejszych zdjęć z rozszerzeniem .dng możemy importować je do Photoshopa.
Wykonujemy to za pomocą Plik (File) – Automatyzuj (Automate) - Złącz jako HDR (Merge to HDR).

Photoshop, podobnie jak Photomatix złączy nam zdjęcia automatycznie.

W pierwszej kolejności uzyskany obraz łączymy w głębi bitowej 32bity/kanał.
Następnie przy otwartym, wygenerowanym zdjęciu zmieniamy głębie na 8bitów/kanał (Obrazek -- Tryb – 8bitów/kanał). W tym momencie powinna nam się pojawić Konwersja HDR

Wszystkimi wyżej pokazanymi ustawieniami manewrujemy do momentu kiedy nie uzyskamy zadowalającego efektu. Nie można podać jednych , uniwersalnych parametrów, ponieważ każde zdjęcie jest inne.

Mój efekt końcowy w PS CS2 wyszedł następująco:

Pomimo opinii, że Photomatix sprawia, że zdjęcia wychodzą mniej realnie, to jednak w kwestii HDR, bardziej przekonana jestem właśnie do niego. Jest więcej możliwości przy doborze parametrów zdjęcia, sam efekt końcowy też wychodzi o wiele ciekawszy oraz nie ma problemu z formatem RAW.

Galerie HDR

http://abduzeedo.com/20-beautiful-hdr-pictures

http://www.smashingmagazine.com/2008/03/10/35-fantastic-hdr-pictures/

Jak zrobić z tego:

To?

Za chwilę, jeśli starczy wam cierpliwości się dowiecie.

Zatem zaczynajmy.

1. Ostrość.
Jeśli (a bardzo często to się zdarza) nasze zdjęcie jest lekko nie ostre, rozmazane (jak zwał tak zwał) wypadałoby je wyostrzyć (przy okazji lekko poprawimy kolory). Aby to zrobić kopiujemy naszą warstwę z tłem: Layer —> Duplicate layer (Warstwa —> Powiel warstwę). Przechodzimy do: Image —> Adjustments —> Desaturate (Obraz —> Dopasowanie —> Usuń kolor). Następnie Filter —> Sharpen —> Sharpen (Filtr —> Wyostrzenie > Wyostrz). Stosujemy go dwukrotnie. Następnie: Image —> Adjustments —> Levels (Obraz —> Dopasowanie —> Poziomy). Stosujemy mniej więcej tak jak na obrazku:

Tryb mieszania warstwy zmieniamy na Hard Light (Ostre Światło) a Opacity (Krycie) na 60%. I mamy coś takiego:

2. Skóra.
Rzadko się zdarza aby skóra przeciętnego, szarego człowieka była doskonała. Wasza, czy obojętnie czyjego zdjęcia byście nie przerabiali zapewne też nie jest . Tak więc należy ją poprawić/wygładzić (przy okazji pozbędziemy się większych cieni pod oczami). Aby to zrobić najpierw łączymy nasze dwie warstwy. W tym celu przechodzimy do Layer —> Merge Visible (Warstwa —> Połącz Widoczne). Mamy teraz jedną warstwę z tłem, którą kopiujemy. Przechodzimy w tryb szybkiej maski. W tym celu klikamy na ikonę:

Wybieramy miękki, duży pędzel i malujemy mniej więcej (nie trzeba być wybitnie dokładnym) skórę:

Wychodzimy z trybu szybkiej maski (Klikamy ikonkę sąsiadująca do tej, którą wybraliśmy aby wejść w tryb), tworząc tym samym zaznaczenie. Prawym przyciskiem myszy na zdjęcie: Select Inverse (Zaznacz odwrotność).

Filter —> Blur —> Gaussian Blur (Filtr —> Rozmycie —> Rozmycie Gaussowskie) o promieniu 3 px. Ctrl + D (aby pozbyć się zaznaczenia).

Teraz musimy się przyłożyć i być dokładni. Wybieramy gumkę, jako jej pędzel wybieramy 13px Soft Round Brush (Miękki, Okrągły Pędzel) i wycieramy nasze rozmycie z: oczu, ust, krawędzi nosa, włosów, ubrania, krawędzi twarzy, brwi, wszelkich innych obiektów, które rozmyte zdecydowanie być nie powinny. Momentami, aby krawędzie nie były zbyt mocno widoczne zmniejszamy krycie gumki na 20%, Powinno to wyglądać mniej więcej tak:

3. Włosy.
Jeśli nie jesteście w 100% zadowoleni z koloru/odcieniu swoich włosów możemy je oczywiście trochę podrasować. Ponownie łączymy wszystkie warstwy i przechodzimy w tryb szybkiej maski zaznaczając tym razem włosy w dokładnie ten sam sposób jak robiliśmy to ze skórą.

I mamy zaznaczenie (Select Inverse, Zaznacz odwrotność):

W tym momencie tworzymy New Adjustment Layer (Nowa Warstwa Wypełnienia). Aby to zrobić klikamy na biało-czarne kółeczko znajdujące się na dole palety warstw retusz-10.jpg. Z wysuniętego menu wybiermy Hue /Saturation (Barwa/Nasycenie) i dopasowujemy kolorki, odcienie wedle uznania (pamiętajmy o zaznaczeniu: Colorize (Koloruj). W moim przypadku jest to coś takiego:

Wycieramy zbędną “kolorowankę” tak samo jak w przypadku skóry. Efekt:

Łączymy warstwy.

4. Oczy/Usta/Kształty
W tym wypadku, jeśli chodzi o to konkretne zdjęcie nie ma co zbytnio majstrować przy kolorze oczu, ust, czy kształcie twarzy. Pani wygląda przyzwoicie Ostatnią rzeczą jaką zaprezentuję jest wybielenie oczu. Jeśli chodzi o kolory ust, oczy itd. robimy to dokładnie w ten sam sposób w jaki nadawaliśmy kolor włosom. Jeśli mowa o kształcie twarzy, aby ją wysmuklić/zmienić stosujemy filtr Liquify (Skraplanie / Deformacja) dostępny w palecie filtrów. Jest on bardzo intuicyjny i już po kilku minutach będziecie wiedzieli o co chodzi i jak się nim posługiwać. Wróćmy jednak do wybielenia oczu.

Kolejny raz tworzymy nową warstwę dopasowania (czarno-białe kółeczko). Tym razem z menu wybieramy: Curves (Krzywe) i ustawiamy mniej więcej tak:

Ale co się dzieje? Rozjaśniło nam całe zdjęcie. Spokojnie, spokojnie zaraz coś zaradzimy Wybieramy wiadro z farbą i ustawiamy kolorek malowania na czarny. Wypełniamy naszą warstwę wypełnienia. W tym momencie efekt jest żaden, ponieważ maska stała się poprzez wypełnienie niewidoczna. Wybieramy miękki pędzel natomiast kolor malowania zmieniamy na biały. Malujemy oczy. W tym momencie wypełnianie białym kolorem odkrywa nam warstwę w wybranych przez nas miejscach. W efekcie mamy wybielone jedynie oczy, natomiast reszta zdjęcia pozostaje bez szwanku. Możemy opcjonalnie odkryć jeszcze rozjaśnienie na włosach tym samym sposobem. Ja tak zrobiłem, a o to efekt:

No i w tym wypadku to by chyba było na tyle. Jak napisałem wyżej można pobawić się jeszcze z innymi rzeczami jak m.in kolor ust, kształt twarzy. Pozostawiam to waszej inwencji twórczej

Dziękuję za zainteresowanie.

Pozdrawiam.

• Przetwarzaniu negatywu kolorowego filmu w chemikaliach typu E-6
• Przetwarzaniu pozytywu kolorowego odwróconego filmu w chemikaliach typu C-41

Ww. opis dotyczy cross processing'u w klasycznej fotografii analogowej, jednak nawet w dzisiejszych czasach cyfrowych kompaktów możemy krosować cyfrowo.

Do tej czynności możemy użyć różnych programów do obróbki zdjęć - począwszy od darmowego Gimp'a, kończąc na produktach ze stajni Adobe czyli Photoshop'ie i Lightroom'ie. Dzisiaj zajmiemy się opisem tej czynności w PS. Większość czasu zajmie nam po prostu zabawa krzywymi.

1. Otwieramy plik. W moim przypadku będzie to zwykłe zdjęcie widoku w górach.

   

2. Klikamy Layer->New Adjustment Layer->Curves(Warstwa->Nowa warstwa Regulująca-> Krzywe)

3. Wybieramy z opcji Kanału, Red czyli czerwień. Ustawiamy punkty na krzywej jak na zrzucie. Aby dodać nowy punkt po prostu kliknij na krzywą. Aby zmienić jego położenie przeciągnij go.

   

4. Następnym krokiem, jest stworzenie kolejnej warstwy regulującej, jednak tym razem z opcji kanału wybieramy Blue, czyli niebieski.

   

   Tworzymy punkt w samym rogu u góry po prawej. Przeciągamy go o ok. 1 cm w dół i wg gustu trochę w lewo.

5. Powtarzamy czynności tylko wybieramy kanał Green - Zielony.

   

   Niektórzy ludzie lubią pobawić się z kanałem czerwonym jednak to już zostaje dla Waszej kreatywności oraz gustu. Dla dodania lekko żółtej tonacji naszej fotografii stworzymy nową warstwę następnie zapełniamy ją kolorem w stylu:

   

6. Blending Mode (mieszanie) warstwy ustawiamy na Lighten lub Luminosity, a przeźroczystość na ok. 10%.

Po naszym cyfrowym krosowaniu powinniśmy uzyskać efekt podobny do tego:

Oczywiście możemy bardzo eksperymentować z ułożeniem punktów na krzywych, ogranicza nas jedynie nasza wyobraźnia.

Dziękuję za uwagę i zapraszam do regularnego odwiedzania serwisu vivee.info

Na zdjęciu widzimy szerokie ujęcie pola ciągnącego się aż ku horyzontowi uwieńczonemu drzewami. Ich pas rozciąga się pomiędzy lewą a prawą stroną kadru. Wzrok automatycznie wędruję od lewej do prawej poprzez środek ujęcia wzdłuż linii oddzielającej drzewa od pola. Ciekawostką jest iż to co dla nas(europejczyków i większości świata ) że zaczynamy zazwyczaj patrzeć na zdjęcie od górnego lewego rogu. Spowodowane jest to nawykiem powstałym podczas nauki czytania. Zupełnie inaczej natomiast odbierać będą to zdjęcie osoby których językiem jest ten pisany od strony prawej do lewej. Mocny punkt powinien być przesunięty ze strony lewej na prawą. Widzimy również iż chmury poruszają się także od strony lewej do prawej i kierują się ku środkowi kadru. Zdjęcie robione było między godziną 12 a 16 gdyż widać silny kontrast pomiędzy chmurami a niebem a także brak jest wyraźnych i długich cieni co wskazuje na to iż słońce padało pod wysokim kątem.

Patrząc na to zdjęcie rzucają mi się dwie podstawowe sprawy które rozpraszają moją uwagę i jednocześnie łamią niepisane zasady w fotografii. Pierwsza to krzywa linia horyzontu co sprawia wrażenie walenia się zdjęcia na lewą stronę. Druga natomiast to nie zachowana zasada trójpodziału. Lecz nie ma czym się martwić zaraz to poprawimy.

Adobe Lightroom

Dość niedawno odpowiedzi na apple'owskie Aperture Adobe wypuścił świetną aplikację dla fotografów pod nazwą Adobe Lightroom, której będę używał do edycji tego zdjęcia. Lightroom jest jedną z najlepszych aplikacji służących zarówno do katalogowania i edycji zdjęć a także do przygotowania ich do wydruku i stworzenia galerii zdjęć. Ale dość już programie, przejdźmy do edycji zdjęcia.

Obrabiamy

Plik źródłowy którym dysponuje nie jest w dużej rozdzielczości więc będę musiał bardzo uważać na wszelkie elementy które mogą spowodować znaczną utratę jakości. Szczególnie na partie nieba gdyż na niebieskich partiach bardzo szybko pojawiają się szumy i nieprzyjemne artefakty. Dodatkowo plik mam w formacie JPG co dodatkowo sprawia że każda manipulacja będzie w większy bądź mniejszy sposób wpływać na jakość. Mimo iż będzie to interpolacja, przekonwertuję plik w Photoshopie do 16 Bitowego pliku TIFF.

Zacznę od wczytania zdjęcia do programu poprzez zaimportowanie go.

Pojawia nam się nowe okienko gdzie wybieramy czy chcemy skopiować zdjęcie , przenieść do innego folderu, skopiowac i przekonwertować do format DNG(digital negative) bądź zaimportować z aktualnej lokalizacji. Mnie interesuje ta ostatnia opcja.

Po wczytaniu zdjęcia przechodzimy do modułu develop, wybierane na górze.

Po prawej stronie mamy menu które będzie nas najbardziej interesowało ponieważ udostępnia ono wszystkie główne opcje edycji programu. Tutaj będziemy ustawiać takie rzeczy jak balans bieli, jasność czy kontrast. Wyświetlane są tu też informacje tj. czas naświetlania, wartość przysłony czy ISO odczytywane z Exif’a.

W dolnej części mam dostęp do Crop Tool, Healing Brush i Red Eye Remover.

Nasze zdjęcie zacznę edytować od wyprostowania go.

Prawda że proste? Następnym punktem będzie wykadrowanie zdjęcia zgodnie z zasadą trójpodziału. Dla ułatwienia mamy ten podział narysowany w momencie włączenia narzędzie crop tool. W przypadku trójpodziału możemy zastosować go na 2 sposoby. Albo 2/3 na ziemię albo 2/3 na niebo. Na tym zdjęciu znacznie ciekawszym elementem jest niebo dlatego na nie poświęcam 2/3.

Tak to wygląda po wyprostowaniu i przycięciu:

Zajmijmy się dalszą obróbką. Pierwszą rzeczą na która trzeba zwrócić uwagę w przypadku obróbki kolorowych zdjęć to balans bieli(dalej WB). Na jego podstawie wyznaczane są dalsze algorytmy obróbki więc nie może być on błędny. Na tym zdjęciu jest on niemalże idealny, odjąłbym jedynie troszkę niebieskiego zafarbu. Pasek temp ustawiam na wartość +4. Niestety zmiana WB w przypadków plików JPG/TIFF wiąże się z utratą jakości nie możemy zbyt dużo tutaj zmienić. Nie radziłbym wychodzić poza granicę +/-10 zarówno w temp jak i tint. Gdy pracujemy a plikach RAW możemy dowolnie i bez utraty jakości zmieniać WB.

To tyle jeśli chodzi o balans bieli na tym zdjęciu. Nic więcej będziemy na razie z nim robić. Rzućmy zatem okiem na histogram. Nasze zdjęcie jest bardzo bogate w światła. Troszkę prześwietlony kanał niebieski w światłach i cieniach ale spróbujemy coś z tym zrobić. Histogram w Lightroomie ma pewną bardzo wygodną opcję. Na górze po prawej i lewej stronie mamy dwa trójkąciki. Po naciśnięciu jednego z nich pokazują nam się elementy nieoświetlone, gdy klikniemy w lewy, i elementy prześwietlone, gdy klikniemy w prawy.
Zobaczmy więc co nam wskaże histogram gdy klikniemy w trójkącik odpowiedzialny za cienie.

Niebieskiego zamalowane fragmenty wskazują miejsca w których zdjęcie jest nieoświetlone. W celu ich pozbycia się używamy opcji Fill Light przesuwając pasek powoli w prawo i analizując jak znikają niebieskie partie ale także zwracajmy uwagę na ogólna jasność zdjęcia. Ze względu na liniowy charakter zapisu w aparatach fotograficznych, rozciąganie tonalne powoduje utratę jakości i pojawianie się szumów. Dlatego każdą poprawkę którą robimy musi być przemyślana i najlepiej patrzeć zarówno na ogólny wygląd zdjęcia jak i przybliżenia. Fill Light ustawione na 15. Odzyskujemy trochę detali bez większych strat jakości.

Czas na prawy kwadracik

Widzimy że prześwietlonych partii jest znacznie mniej aniżeli nieoświetlonych. Prześwietleń pozbędziemy się używając narzędzia recovery. Warto dodać że za pomocą tego narzędzia nie tylko odratujemy prześwietlone partie ale dodamy jednocześnie trochę kontrastu do naszego zdjęcia.

Po edycji zniknęły całkowicie przepalenia ze zdjęcia, niebo nabrało także bardziej naturalnych barw.Nie ma potrzeby edycji Exposure ani Blacks. Zdjęcie jest poprawnie naświetlone a nie chcemy podkreślać czerni gdyż wcześniej je wyciągaliśmy używając Fill Light. W związku z tym nie ruszamy też Brightness i Contrast. Brightness rozjaśnia głownie w tonach średnich i ściśle wiąże się z narzędziem Contrast, którego też nie będziemy używać gdyż jest on bardzo agresywny a nie chcemy pogorszyć znaczne jakości zdjęcia.

Dalej mamy podgrupę Presence. Odpowiada ona za ogólne nasycenie i zróżnicowanie kolorystyczne. W najnowszej wersji Lightroom doszło nowe narzędzie Clarity. Odpowiada ono za zwiększenie głębi zdjęcia i częściowo może zastępować contrast. Interesuje dziś nas najbardziej właśnie narzędzie Clarity, podkreślimy nim chmury i trochę podniesiemy kontrast. Narzędzie to działa lokalnie i trzeba kontrolować jego działanie na zbliżeniu. Przesuwamy suwak do momentu zauważenia efektu halo czyli jasnej świecącej obwódki. Jeżeli zacznie się pojawiać należy trochę cofnąć suwak.

Do vibrance i saturation nie będziemy się dotykać, gdyż wpływają one na całą kolorystykę zdjęcia a będziemy edytować kolory selektywnie.

Kolejna zakładkę ToneCurve przy tym zdjęciu możemy również pominąć gdyż udało nam się ładnie ustawić tonalność za pomocą wcześniejszych narzędzi. Tone Curve przydaje się gdy chcemy edytować określone partie tonalne zdjęcia. Bardzo przydatne w przypadku zdjęć RAW gdzie możemy w dużym stopniu edytować tonalność bez utraty jakości.

Przejdźmy więc do kolejnej zakładki, HSL. Aby dobrze korzystać z tych narzędzi i aby edycja miała sens musimy mieć poprawnie ustawiony balans bieli inaczej nie będziemy w stanie poprawnie ustawić kolorów. Pierwsze to odcień, drugie to nasycenie ,trzecie to jasność koloru. Służą one do edycji kolorystycznej lecz nie na całym zdjęciu jak to było w przypadku Saturation w pierwszej zakładce a do selektywnej edycji kolorów. Narzędzia te będą dla nas niezwykle przydatne na tym zdjęciu, gdyż nie chcemy edytować nieba a jedynie podkreślić zieleń roślinności. Zazwyczaj zaczynam od Saturation następnie Hue a na końcu Luminance. Choć narzędzia te nie są tak destruktywne w swoim działaniu trzeba uważać przy ich używaniu szczególnie przy Hue gdyż może powodować pojawienie się nieładnych szumów i przebarwień.

Ten element jest ustawiany bardzo indywidualnie. W zależności od tego co i jak chcemy pokazać na zdjęciu, na co zwrócić uwagę a od czego odwrócić. Warto zauważyć że oprócz wzmocnienia koloru możemy go także osłabić i np. osiągnąć w ten sposób zdjęcie czarno białe z pozostawionym jednym kolorem.

Kolejna zakładka to Spit Tonning i służy ona do nadawania określonej tonacji kolorystycznej do zdjęcia np. sepia. Powiem o nim więcej i pokaże zastosowanie przy innym zdjęciu.

Na przybliżeniu widać że pomimo starań by nie dopuścić do utraty jakości pojawiły się drobne artefakty.

Z pomocą przychodzi nam narzędzie które służy do redukcji szumów. Za jego pomocą pozbędziemy się niechcianych efektów. Szczególnie przydatne jest w zdjęciach kolorowych. Jedną jego wadą jest to iż może przy wysokich wartościach rozmywać zdjęcie, ale to poprawimy później. Warto eksperymentować z wartością odszumiania bo może dać czasem zaskakująco dobre efekty.

Nasz efekt widać szczególnie na chmurach i miejscach stykania się chmur z niebem.
Pozostaje nam jedynie teraz podostrzyć zdjęcie i prawie gotowe.

Zdjęcie przed:

I po: